jólin

Hér á bæ er sko ekkert jólaskap! hreinlega ekki til…

Maður hefur vanist því gegnum tíðina að hafa jólaljós í öllum gluggum, hreint hús og  að allir í kringum mann séu í endalausum jólagjafakaupum…
Núna erum við ekki með ein einustu jólaljós, íbúðin er full af þvotti og ferðatöskum út um allt og kóreubúar gefa engar gjafir né halda almennileg jól!

svo nei það er ekki mikið um jólaskap

En við fáum jól þann 28.desember, þegar restin af íslendingunum verða búnir með sinn aðfangadag.
Við lendum um hálftvö leytið og komum því bara beint í jólin, ekkert lítið sem ég hlakka til!
Það hefur eiginlega verið mest síðustu daga sem mig hefur langað að vera á Íslandi en samt ekki því ég er búin að vera í endalausum lokadinnerum með fólkinu sem ég hef hitt hérna. Það er svo leiðinlegt að kveðja og að vera að fara héðan! Nú er ég held ég búin að kveðja alla sem ég næ að kveðja og því ekkert eftir nema að kaupa svona eins og tvær jólagjafir, skoða Seoul Tower, pakka og koma sér heim!

Aðfangadagur verður frekar skrýtinn hjá okkur, við vitum ekki alveg hvað við ætlum að gera, en annað hvort verður það að borða mat með öðrum skiptinemum á bar í sömu götu og við búum í eða þá að finna einhvern eðal veitingastað. Kemur í ljós

Í gær hitti ég þrjá kóreubúa, þau Sheoung, Shing og Jeoung (man ekki alveg samt hvort þetta sé rétt :S) Við borðuðum fínan kóreskan mat og drukkum soju og fórum svo á bar eftir á og pöntuðum meiri mat! Pöntuðum tvo rétti og smá áfengi en fengum svona 7 rétti og meira áfengi! Fengum sem sagt alveg frekar mikið “service” eins og það er kallað hérna, fría rétti frá staðnum. Á þessum bar þurfti ég í fyrsta sinn í kóreu að sýna skilríki, löggan var sem sagt með hann undir smásjá, eins gott að ég var með kortið á mér!

Áðan fór ég svo með tveimur kóreskum stelpum út að borða í síðasta sinn, þeim Kathy Roe og Boomi, en önnur þeirra á amerískt  nafn þar sem hún lærði í mörg ár í Bandaríkjunum. Það var dálítið annar bragur á þessum kvöldverði, byrjuðum á að fá okkur lasagne, carbonara og risotto sem var bara ágætt, nema hérna er bara gerviostur í öllu svona og það gjörsamlega gerir útaf við magann minn!! ojbara! Svo var stefnan tekin á Krispy Cream kleinuhringi og Caramel Latte með.. mmmmmmm

En núna er ég farin að borða harðfisk! það er nú einu sinni Þorláksmessa þarf reyndar að bíða fyrst eftir Krissa sem útí búð að kaupa kók (með harðfisknum) og Oreomorgunkorn með sykurpúðum sem honum var bannað að kaupa fyrr en á jólunum! hahaha

og já, uss ekki segja Ara að það séu jól á morgun, hann verður svo leiður, hann vill bara jól á Íslandi sem hann reyndar fær 4 dögum seinna

Hlakka alveg óskaplega til að sjá ykkur og öll jólaljósin í gluggunum! er ekki örugglega búið að setja eitt í gluggann minn pabbi?

Gleðileg Jól

Fjóla Rut

ofurbloggið

Jæja, við hljótum að vera lélegustu bloggarar ever, alla vega hinir ferðafélagarnir.. ég er þá næst lélegust…
Nú er bara rúm vika í heimför, þetta hefur verið frábær tími, búin að upplifa marga nýja og framandi hluti.

Ég ætla að koma með eitt ofurblogg, sem aðeins þeir hörðustu nenna að lesa, það má líka taka sér pásur.

Ég hef gert mér ýmislegt til dundurs hér á rólegustu önn lífs míns. Ef ég er á Íslandi er alltaf endalaust að gera hjá mér, skóli, vinna, blakæfingar, vinir og fjölskylda. Þessa rúmu 4 mánuði voru því algjört frí af minni hálfu (skólafólkið segir kannski ekki alveg sömu sögu ) En það er ekki þar með sagt að ég hafi legið heima í leti og í tölvunni alla daga (suma daga þó)
Blak:
Ég kom mér einhvernveginn inní 3 blakhópa, allt áhugamannablak (9manna vitleysa) þar sem fólkið var nú misgott í blaki. En þetta hélt mér þó í einhverri hreyfingu og ég eignaðist nokkra fína kunningja og vini.
Tvisvar í viku mætti ég á mömmuæfingar, hörkuæfingar, vörn vörn vörn og svo spil í lokin, það var nú oft sem ég gjörsamlega stóð á öndinni fyrri hluta æfingarinnar. Ari litli dröslaðist alltaf með mér, 45 mín hvora leið í lest og horfði á DVD meðan ég spriklaði, ég held hann hafi bara haft gaman af því (það voru líka nokkrir risa leikvellir í kringum íþróttahúsið sem hann fékk oftar en ekki að kíkja á og líka bakarí í næsta nágrenni, Ari hatar ekki sætindin!)
Hinar tvær æfingarnar voru hjá sitthvorum hópnum, fólk á öllum aldri og á öllum getustigum og fékk maður oft bara að hanga aftan á velli….. (æfingarnar voru samt alltaf margir margir tímar!)

Hong Kong:

Um miðjan nóvember fór VISA ð mitt að renna út svo það var ekkert annað í stöðunni en að fara á næstu ferðaskrifstofu og biðja um ódýrustu ferðina til nágrannalandana. (allt of dýr samt!)  Okkur langaði til Kína en það þarf víst að sækja um VISA fyrir það nokkrum mánuðum áður. Svo það varð úr að ég og Krissi fórum til Hong Kong (það gilda aðrar reglur um það þó það sé vissulega hluti af Kína)
Ferðin var allt of stutt en náðum við samt að gera heilmikið. Fórum á hina ýmsu markaði og á “the Peak” þar sem maður er dreginn upp í einhversskonar lestarvagni í bandi alla leið upp á fjall þar sem maður sér yfir alla Hong Kong. Ábyggilega flottasta útsýni sem ég hef nokkru sinni komist í tæri við!
Einnig gengum við “the avenue of the stars” og t.d. tróðum okkur í hinu ýmsu handaför, m.a. frá Jackie Chan  (já þið megið snerta okkur þegar við komum heim)
Svo var líka mikið verslað, en Krissi fékk langan innkaupalista með í nesti frá Birnu, ég keypti mér nú bara eina einustu flík þar sem H&M var endalaust dýrt þarna (eða krónan í sögulegu lámarki!) en ég gat verslað eitthvað á mörkuðunum, en það er gríðarlegu fjöldi af mörkuðum þarna miðað við svona “litla” borg.
Mér og Krissa tókst líka að villast, eða við vissum alltaf hvar við vorum nema enduðum samt á því að ganga endalaust lengi í kringum risastórt moll sem bar nafnið “Elements”. Án efa flottasta moll sem ég hef nokkru sinni stigið fæti inní, enda voru búðirnar og merkin ekki af verri endanum. Ef ég verð einhverntímann milljarðamæringur þá er þetta staðurinn til að versla á
Við fórum að sjálfsögðu að sjá Lazershowið sem er á hverju kvöldi í Hong Kong. Það var kannski ekki vonbrigði en fór alla vega ekkert fram úr björtustu vonum, skítsæmilegt show þar á ferð, sem ég mæli með að sjá þegar farið er til Hong Kong, þó ég hafi nú ekki verið neitt heilluð upp úr skónum
En eftir 3ja daga skemmtilega systkinaferð og eitt stykki VISA stimpil komum við aftur í “hversdags”lífið í Kóreu.

Úff það er svo erfitt að skrifa um svona eftirá, en ég var búin að skrifa blogglista um það sem ég ætlaði að blogga um en hann einhvernveginn hvarf úr tölvunni. Ég og Ari fórum alla vega mörgum sinnum í hina ýmsu garða og einhver önnur skemmtilegheit að ónefndum fjölda kvöld á Bacode, bar í sömu götu og við eigum heima í.

En nú kemur að því sem hefur verið að gerast í desember.

Ari eru sko ekki sáttur með allt þetta jólastand. Hann vill bara að jólin verði þegar við komum heim til Íslands. Hann t.d harðneitaði að setja skóinn út í glugga þegar fyrsti jólasveinninn átti að koma, en þó á hann nú flottasta dagatalið í bænum til að fylgjast með þessu öllu saman. Við höldum að hann hafi bara verið svo hræddur um að verða fyrir vonbrigðum morguninn eftir af því að jólasveinninn hefði ekki komist alla leið til Kóreu. En eftir að skórinn komst fyrir galdra upp í glugga og jólasveinninn setti eitthvað góðgæti í skóinn er hann núna ekki lengi að athuga hvað sé í skónum á morgnana. Einn daginn fékk hann náttföt í skóinn en þau hafa ekki ennþá verið notuð. Svarið sem maður fær ef maður reynir að klæða hann í þau er “ég fer bara í þau á jólunum! á Íslandi!” en þetta fær maður að heyra með heldur háum rómi.

Síðust tvær vikur hafa verið heldur einmanalegar verð ég að viðurkenna! Allir í prófum og verkefnaskilum og greyið Ari hitti ekki foreldra sína í lengri tíma! (veit nú ekki alveg hvernig þau hafa farið að þessu fyrri annir þegar ég var ekki hér 24/7 hmmm…) En kvöldin hafa alla vegar verið frekar róleg síðustu vikur.
En við höfum nú samt ekki bara setið auðum höndum. Siðasta sunnudag fórum við Ari að sjá “Seoul Snow Jam” en á City Hall var búið að koma upp risastórum snjóbrettarampi og skautasvelli. Mannfjöldinn sem var þarna!
Ég auðvitað reyndi ekki einu sinni að komast á skauta (bæði vegna þess að röðin var óendanlega löng og vegna þess að kóreubúar eru einstaklega lagnir við að troðast í röðum, sjái þeir lausar glufur eru þeir ekki lengi að fylla þær. Ég hugsa þess vegna að ég hefði bara orðið undir í samkeppninni, ég á það nefnilega til að detta út í smá tíma við og við.
Við komum okkur því bara fyrir á góðum stað og hofðum á snjóbrettakappa þjóta niður rampinn og gera hin ýmsu trikk í loftinu, mjög flott verð ég að segja!

Síðasta miðvikudag var svo smá kvöld úti þar sem einn skiptinemana var að fara aftur heim til sin, Finninn Jaakko, en nú fara þeir allir að týnast heim.

Siðustu tvo fimmtudaga höfum við svo farið á professional blakleiki (en ég var búin að ákveða að gera það hérna!)
Fyrri fimmtudaginn ákvað ég að fara fyrst á æfingu og dröslaðist því af stað fyrir ellefu með tölvu, hleðslutæki, myndavélina mína, risahlunka linsuna sem ég var með að láni (70-200 2,8 sem er geðveik!) og æfingadótið. Ég á náttúrulega enga góða íþróttatösku hérna svo ég var ansi skrautleg og vel hlaðin. Heimilið mitt, æfingin og leikurinn voru náttúrlega í sitthvorum endum bæjarins svo ég endaði á því að vera 5 tíma í neðanjarðalestum þann daginn, og Ari með. Við tókum reyndar einu sinni vitlausa lest sem tafði okkur um klukkutíma sem varð til þess að við misstum af kvennaleiknum, en ég ætlaði á hann aðallega. En í staðinn ákvað ég bara að fara á karlaleikinn sem var beint á eftir.
Næsta fimmtudag (í gær) fór svo Finnur með mér, og ég ákvað að sleppa æfingunni.
Við byrjuðum daginn á því að fara til Yongsan og leita að HP service center fyrir tölvuna hans Finns, og já, það er ekki mjög auðvelt að leita að einhverju hérna, svo það tók sinni tíma! Því næst var ferðinni heitið (eftir stutt stopp á ógeðslegum skyndibitastað, Lotteria) til Incheon, en það voru blakleikrnir. Finnur hafði aldrei séð blakleik áður en ég lokkaði hann með mér með loforðum um flottar klappstýrur (það loforð var ekki svikið )

Leikirnir voru hin mesta skemmtun, aldrei dauður punktur, alltaf eitthvað að gerast í leikhléum, gast unnið ýmislegt og gripið bolta (við náðum engu ) Vægast sagt mjög ólíkt blakleikjunum heima. Ég tók nokkur vídeó til minningar.
Og já, að sjálfsögðum komum við í sjónvarpinu nokkrum sinnum (ég þakka Ara).
Það var frekar skrýtið að það voru helmingi fleiri áhorfendur að horfa á stelpurnar og sérstakt klapplið fyrir þær! mér finnst það mjög merkilegt
Þær hétu “the Pink Spiders” og karlaliðið “KOREAN AIR”. Mjög fansí umgjörð í kringum þessi lið! (enda atvinnumenn!)

Eftir leikina héldum við í frekar langan göngutúr í leit að stað til að borða á. Við fundum strax fyrir því að við vorum ekki í Seoul lengur, en þar eru veitingastaðir á hverju horni. Þetta svæði var frekar dautt, eiginlega bara steindautt. Eftir ábyggilega 40 mín göngu fundum við loks opinn kjúklingastað.
Kjúklingurinn var mjög fínn og allt gott þangað til að Ari þurfti að pissa. Ég spurði um klósett og þau vísuðu mér, í gegnum eldhúsið, að starfmannaklósettinu. En það var, eins og Ari kallar það, hola í jörð. Nema þetta er eins og pissuskál sem liggur á jörðinni og er mjög algengt að þetta sé á almenningsklósettum. (það er samt alltaf alla vega eitt alvöru klósett sem við bíðum alltaf eftir ) Um leið og ég sá hvers kyns klósett þetta var vissi ég að það væri engin leið til að fá Ara til að pissa ofan í þessa holu í jörðinni eins og hann kallar þetta. Hann hefur nefnilega verið hræddur við þessi klósett síðan við komum hingað.
Mér leið mjög vandræðalega þegar ég reyndi að gera mig skiljanlega um að strákurinn vildi alls ekki pissa á þessu klósetti og reyndi að ústkýra að hann væri vanur að sitja við þessar athafnir. Heimsku, hvítu, pikkí útlendingar hefðu þau alveg getað hugsað en nei, ekki í Kóreu, því konan bauð mér um leið að koma upp í íbúðina sína sem var fyrir ofan og láta strákinn pissa þar. Ég þakkaði henni vel fyrir boðið en sagði nú að hann hlyti að geta haldið í sér.
Ég hafði rangt fyrir mér, eftir nokkrar mínútur var Ari allt í einu orðinn saddur og vildi bara fara, strax! Að lokum var hann farinn að vola hástöfum “ég er orðinn saddur, förum NÚNA!” Hann var náttúrulega bara alveg í spreng litli kúturinn.
Konan kom til mín að fyrra bragði og spurði hvort hann væri að vola út af því að hann þyrfti svona mikið að pissa og bauð mér aftur heimili sitt til afnota. Ég þáði þá boðið á stundinni (enda vorum við in the middle of nowhere og ekkert klósett nálægt) og fór þvi Finnur með stráksa að pissa. Það sem þau gera ekki fyrir Ara hérna!

Það tók okkur svo alla vega 2 tíma að komast heim með lestunum, og á þeim tíma lék Ari á alls oddi, öllum lestarfarþegunum til mikillar skemmtunar, sérstaklega einum mjög fullum sem var farinn að kyssa hann.. þá sögðum við nú bara nei takk og flúðum í burtu.
Ari er samt algjörlega dýrkaður hérna, ég veit ekki hvað margar mandarínur, sleikjóa og kex hann hefur fengið í lestunum!
En við komumst heim að lokum og Ari ekki kominn uppí rúm fyrr en hálf1… úpps..

Svo í dag fór ég út að borða með annarri af konunum sem hafa verið mér svo góðar úr einum af blakhópunum. Systir hennar kom með og fór hún með okkur á einhvern megagóðan stað. Þar var besta svínakjöt sem ég hef smakkað á boðstólnum! mmmm (held nú að staðurinn hafi líka verið í dýrari kantinum! ég náttúrlega borgaði ekkert…)
Svo fór ég með konunni (Susie) á listasýningu og þótti mér mjög gaman að henni!
Þar voru allir helstu meistararnir, Monet, Picasso, Cézanne, Manet og fleiri góðir… hef aldrei farið á alvöru sýningu áður.. hún kostaði líka sitt, en ég borgaði náttúrulega ekkert!

Svo nú sit ég hér ein á föstudagskvöldi og blogga á meðan hin kveðja restina af skiptinemunum og fagna próflokum í svaka djammi og skemmtilegheitum. Ég hefði ekkert á móti því að vera þar núna
Þetta verður sko síðasta kvöldið sem ég passa, nú er skólinn búinn og ég er frjáls eða ég vona það
Ég þarf að kveðja svo marga og gera svo margt, held ég nái því ekki næstum öllu, þetta er bara vika!…
Ég og Ari höfum verið saman uppá næstum hvern einasta dag í yfir 4 mánuði og hann hefur verið alveg yndislegur, miklu betri hjá mér en hjá foreldrunum Ekkert skrýtið, ég er náttúrulega skemmtilegasta frænkan

En já, þetta var svona það sem ég man eftir núna, en það er bara svo miklu, miklu, miklu meira sem ég skrifaði aldrei um sem við höfum upplifað!
t.d. þegar við borðuðum svínseyru, þegar ég sat með fólki að borða lifandi seafood (úff ..) og bara svo marg svona. Sumt gleymist, annað ekki, en auðvitað hefði maður alltaf átt að skrifa þetta niður jafnóðum lífið virkar bara ekki alveg þannig

En við ætlum að njóta síðustu vikunnar í botn hér Seoul og hlökkum við gríðarlega til að koma heim (hangikjöt, lambalæri, harðfiskur, saltlakkrís, súkkulaði, jólaöl, vinir, 6 manna blak, fjölskylda, keyra bíl, engin subway, hreint loft og     ÍSLENSKT VATN… do I have to say more?) en það verður samt erfitt að fara héðan og margt sem ég mun sakna héðan líka! Mjög blendnar tilfinningar, en íslensk jól sem bíða okkar hjálpa samt mikið til!

Ef það er eitthvað sem er slæmt við kóreu er það slæm enskukunnátta og feimni þeirra sem kunna e
En jæja, er búin að skrifa allt of mikið, það nennir ábyggilega enginn að lesa þetta! Set nú kannski inn myndir á morgun eða eitthvað…

Hlakka til að sjá ykkur öll!
Gleðileg Jól

Fjóla Rut

Þakkargjörðahátíð

Heil og sælFyrir svona ca. 2 vikum var þakkargjörðarhátíðin hérna í Kóreu. Þessi hátíð er eiginlega stærsta hátíðin þeirra, þá fara allir til heimabæja sinna og borða saman með stórfjölskyldunni. Það er ýmislegt sem tengist þessari hátíð. Fólk verður gríðarlega gjafmilt en ætlast ekki til að fá neitt til baka. Fólk borðar traditional kóreskan mat og alls kyns “sætindi”. Svo spilar fólk ýmis spil og fleira skemmtilegt.

Við vorum svo heppin að fá að upplifa þetta allt saman hjá innfæddum.

Þessa helgi var Seoul tóm, enda flestir sem eiga sína heimabæji einhversstaðar. Það var mjög merkileg upplifun að ganga um götur borgarinnar og sjá alla vega helmingi færra fólk en vanalega er á götunum. Á föstudeginum var engin æfing og fórum við saman (ég, Ari, Krissi og Birna) í garð einn sem er rétt hjá ánni. Þar var hægt að leigja línuskauta og hjól og var ég búin að ákveða að draga Krissa á línuskauta, en það hafði hann aldrei prófað áður. Við Ari höfðum farið nokkrum dögum áður í þennan garð og vissi ég því fyrirfram af skautaleigunni.

Eftir nokkra umhugsun ákvað Krissi að standast áskorunina. Fyndnari sjón hef ég sjaldan séð og meiri spítukarl á skautum hef ég aldrei séð! Ari fékk að leigja hjól og var hann svo ragur á því að hann vildi helst fara svo hægt að hann færi afturábak. Tómir brauðfætur þar á ferð, ennþá alla vega.
Þegar aðeins nokkrir metrar voru eftir að endastöð datt Krissi auðvitað, og með myndavélina mína á bakinu! Í tilraun sinni til að bjarga myndavélinni fórnaði hann höndunum sínum og var illt í annarri höndinni marga daga á eftir, en myndavélin slapp, það er nú fyrir öllu

Ari að hjóla

Eftir þetta ævintýri gengum við að ánni, en við höfðum aldrei gert það áður. Útsýnið var stórkostlegt. Við gengum lengi áfram og skyndilega vorum við komin á hjólaveg/gönguveg svipaðan þeim sem er um alla Reykjavík. Nema við komumst ekki upp frá veginum heldur vorum neydd til að ganga endalaust áfram á þessum útivistarvegi við ána. Eftir langa göngu sáum við skilti. 1 km í næsta stiga! þá var okkur öllum lokið! Dauðþreytt komumst við loksins aftur upp í siðmenninguna og fundum lestarstöð. Það er mjög einfalt að nota lestarkerfið hérna nema þessi stöð var ný og því var hún ekki til á kortunum sem við höfðum! Við stóðum þarna ráðvillt og vissum ekkert í hvort fótinn við áttum að stíga! Svo var okkur bjargað af vingjarnlegum starfmanni sem átti leið um.

Litla fjölskyldan við ána í Seoul að kvöldi til

Fjóla við ána í Seoul að kvöldlagi

 

Við hefðum auðvitað átt að fara rakleiðis heim eftir þessa 10 km göngu með barnið í eftirdagi en ákváðum  í einhverju vitleysukasti að fara að skoða “the Stream”. Það er einhver straumur sem liggur langan veg í Seoul og á að vera voðalega flottur. Þetta var flott jú, en ekki þess virði að ganga mikið meira fyrir þá stundina. Banhungruð sáum við KFC hinum megin við götuna og ákváðum því bara að rétt kíkja á þennan straum og drífa okkur svo að borða, enda höfðum ekki étið í marga marga tíma. Það reyndist þrautinni þyngri að komast yfir þessa götu en þegar það tókst og við komin inná KFC var sko borðað. Haha, það hafa ábyggilega aldrei sést aðrir eins úlfar inni á KFC í Seoul.

Daginn eftir var lítið gert þangað til um 5 leytið, en þá var komin tími til að hitta vin skólafólksins en hann hafði verið skiptinemi á Bifröst nokkrum mánuðum áður. Við tókum strætó (en það er eiginlega hættulegt að ferðast strætó hérna!) að íbúðinni hans og foreldra hans. Okkur var tekið fagnandi á heimili hans. Þar voru bara foreldrar hans og búið að leggja á borð fyrir okkur. Þau töluðu auðvitað enga ensku svo allt fór í gegnum vin þeirra. (veit ekki alveg hvernig nafnið hans er skrifað)
Fljótlega fór borðið að fyllast af traditional kóreskum mat sem var bara alveg ágætur. Allskyns fiskur (m.a. smokkfiskur og kolkrabbar), tófú, kjöt og grænmeti fyllti borðið. Eftir matinn var okkur vísað í herbergi (með engum stólum eða borði auðvitað, en það var eitt borð í íbúðinni og það var í eldhúsinu og samtals svona 6 stólar í allri íbúðinni) Þar fengum við ýmislegt góðgæti, traditional kóresk “sætindi”  (ekki einu sinni láta ykkur detta í hug að það hafi verið súkkulaði ) og þar spiluðum við kóreska leiki á meðan foreldrarnir héldu áfram að bera í okkur góðgætin. Ari var í sérstöku uppáhaldi og fékk m.a. snakkpoka og 10000 won frá pabbanum (1000kr) en það að gefa börnum pening er sérstök hefð á þakkargjörðinni.

Eftir fína kvöldstund þar sem okkur leið mjög illa yfir allri þessari gestrisni (og við færðum þeim auðvitað ekkert!) fengum við alla afgangana með okkur heim! allan matinn og allt góðgætið! (sem er ennþá til 2 vikum seinna, segir kannski mikið til um hvað okkur fannst þetta æðislegt)

Klökk yfir allri þessari gestrisni fylgi vinurinn okkur útí leigubíl og rétti okkur 1000 kr í leigubílinn. Ég meina, minna má það nú varla vera en að hann borgi fyrir okkur leigubílinn!!!

kv. Fjóla

Children’s Grand Park

Á meðan Finnur fór í skiptinemafyllerísútilegu ákváðum við hin að fara í Children’s Grand Park. Þetta var reyndar önnur tilraun okkar Ara þar sem fórum fyrir nokkrum dögum á meðan skólafólkið var í skólanum. Þann dag vorum við alein í garðinum fyrir utan nokkur gamalmenni sem voru í sinni daglegu göngu! Það gæti hugsanlega haft eitthvað að segja að þetta var á mánudagseftirmiðdegi og það var grenjandi rigning allan tímann, hehe.

En í dag var annað uppi á teningnum. Garðurinn var fullur af fólki á öllum aldri, þá sérstaklega  börnum. Garðurinn er frekar stór, ókeypis er í allt nema tívolítækin sem eru svipuð íslenska tívolíinu sem kemur einu sinni á ári. Sem sagt, mjööög dýrt. Það er miklu skemmtilegra að fara í tívolí þar sem maður borgar sig inn í byrjun og fer svo í þau tæki sem maður vill, sérstaklega þegar lítill Ari er með í för. Hann var sko ekki par sáttur í dag þegar hann fékk ekki að fara í öll þau tæki sem honum datt í hug. Korter í venjulegum hoppukastala var 300 kr, eða 3000 won, þið getið þá ímyndað ykkur hvað restin af tækjunum kostaði!

En í garðinum er líka flottur dýragarður og höfum við Ari núna farið þrisvar sinnum í dýragarð og erum við því orðin vel sjóuð í þeim bransa.

Ari hjá ísbjörnunum

Dagurinn var skemmtilegur en kenndi okkur eitt, koma með nesti í svona garða! Fundum Pop Eyes stað sem hafði svo lítið úrval og var svo sleasy að hálfa væri nóg, og dýr líka!

Fjóla, Krissi og Ari hjá fílunum í Children's Grand Park

Við ætlum okkur einhvern daginn að fara í Everland, sem er stærsti skemmtigarðurinn í Kóreu, held ég. Það tekur reyndar frekar langan tíma að fara þangað svo við þurfum að velja daginn vel.

En annars er bara allt fínt að frétta héðan, ennþá stuttbuxnaveður hjá okkur fer samt kólnandi. Les að það sé komin hálka og snjór á Fróni!

kv. Fjóla

Að lokum!

Jæja, er búin að demba hérna nokkrum bloggum í röð, þið verðið að afsaka allar villur og lélegt málfar. Klukkan er orðin allt of margt til að standa í svona, kíki yfir þetta á morgun.

Eitt að lokum samt, þetta er of gott til að láta fram hjá sér fara. Þetta tengist “koma fram í kóresku sjónvarpi” blogginu.

Það verða eiginlega bara allir að tjékka á þessu og hafa hljóðið á!

http://www.youtube.com/watch?v=BHgfY2Db8ug&feature=related

og hoppa á mínútu 01 ! hahahhaahaha

kv. Fjóla þreytta

Blak og Japan

Í fyrsta skiptið í ca. 4 mánuði fór ég á blak”æfingu” fyrir um það bil viku.

Það eins sem ég vissi var að þetta var fólk sem hittist til að spila blak uppá gamanið.

Þetta var mjög skrautlegt. Þarna var spilað 9 manna blak sem ég vissi ekki einu sinni að væri til! Engar skiptingar og frekar leiðinlegt spil þar sem í hópnum voru svona 20 karlar (sem voru bæði hrikalega góðir fyrrum atvinnumenn og svo eldri menn og yngri) svo voru 4 konur á sextugsaldri sem voru minni en litla frænka mín sem er 11 ára haha. Þetta var 2ja tíma æfing og var frábært að fá loksins að fá að koma við bolta aftur, hitaði upp með stráknum sem ég hafði samband við og var það fínt. Ég var alveg dauðþreytt eftir upphitunina. Svo þegar kom að spilinu var þetta eiginlega ekkert gaman lengur, þá stóð maður bara í sömu stöðu aftan á velli og gerði ekki neitt næsta klukkutímann. Ég ætla samt að gefa þessu annan séns á morgun, en þetta er bara einu sinni í viku, seint á föstudögum (frábær tími! :/) Ég vona að það mæti kannski einhverjar stelpur á mínum aldri sem kunna ensku J

Verst að það tekur klukkutíma með lest að komast þangað! Ég hélt að í Seoul væri ekkert mál að finna blak.. en úff það er miklu erfiðara en ég hélt!

Fórum í Immigration Office í dag til að skrá okkur inn í landið og fá skráningarnúmer (þá getum við loksins fengið okkur netaðgang!) Við vorum einnig að athuga hvort það væri einhver möguleiki fyrir mig að fá visað mitt lengt um mánuð. Nei, enginn séns nema ég væri nemandi. Þá er bara eitt í stöðunni, fara yfir til Japans í nokkra daga og fá þá aftur 3ja mánaða ferðamannavisa, en konan á skrifstofunni sagði það ekkert mál.

Svo Japan, here we come

kv. Fjóla (sem saknar almennilegra blakæfinga alveg hrikalega!)

Moskítóflugur

Þær eru að drepa okkur. Þessi helvítis sníkjudýr sem gera ekkert annað en að fela sig yfir daginn til að geta sogið úr manni blóðið á næturnar! Við erum öll bitin alls staðar. Birna er t.d. með yfir 20 bit á bara öðrum handleggnum, ég er með 3 bit í framan og lít út eins og ég hafi fengið glóðurauga og strákarnir eru líka allir bitnir út um allt. Fyrst fóru þær bara í lappirnar á okkur og létu Ara alveg í friði. Nú eru þær farnar að sækja í sig veðrið og farnar að bíta í andlit og hendur og maga og bara allstaðar þar sem þær komast, og það sem verra er, þær eru búnar að uppgvöta Ara. Greyið er margbitinn í framan. Nú síðast í kvöld kom Krissi að Ara þar sem ein sat á andlitinu að sjúga, þegar hann svo kramdi hana rann ferskt blóðið um allt! Ógeðslegt!

Nú hefur verið keypt sprey og er farið á veiðar á hverju kvöldi, það dugir eitthvað en þó allt of skammt!

Kv. Fjóla

Seoul Zoo

Fórum í alveg hreint frábæran dýragarð rétt fyrir utan Seoul á dögunum. Umhverfið var alveg hreint dásamlegt og eiginlega ólýsanlegt. Krissi tók einhverjar myndir svo vonandi setur hann þær á facebookið einhverntímann.

Þetta var í fyrsta skiptið sem ég fór í alvöru dýragarð og hefði ég ekkert á móti því að fara aftur, enda náðum við ekki að skoða nærri allt. Veit samt ekki alveg hvort ég tími því þar sem það kostaði heilar 300 kr inn! Algjört okur!

Kemur kannski meira frá dýragarðsdeginum seinna.

Kv. Fjóla

Íbúðamál

Langt síðan síðast.

Við erum loksins komin í hina langþráðu íbúð, en við fengum hana afhenta 7.september. Það var mikill léttir að komast úr litla herberginu þar sem við lifðum eins og sardínur í dós í 3 vikur. Skólinn er kominn á “fullt” hjá Krissa, Birnu og Finni en þau byrja yfirleitt í skólanum um 3 leytið og eru í mesta lagi til 6, gríðarlegt álag! Á meðan erum við Ari bara eitthvað að dunda okkur og upplifa Seoul. Seoul er gríðarstór og því endalaus hverfi og hlutar borgarinnar sem hægt er að skoða.

Íbúðin er mjög fín. Get ekki látið uppi nákvæmt heimilisfang þar sem ég hef ekki hugmynd um það sjálf J Við höfum 3 svefnherbergi og svo eldhús með plássi fyrir borð, tvö baðherbergi og gang. Svo eru svalir sem liggja umhverfis helminginn af íbúðinni, nema svalirnar eru algjörlega innandyra, voðalega sérstakt allt saman, en það er fínt að geta geymt ýmislegt þar eins og þvottavélina. Við uppgvötuðum svo ekki fyrr en við fluttum inn að við eigum víst allt þakið út af fyrir okkur, mjög þægilegt. Þar getum við hengt upp þvottinn okkar eins og okkur lystir og gert í rauninni hvað sem er. Það væri frábært að geta komið upp smá aðstöðu til að spila eða eittthvað þarna uppi en ætli við þurfum nú ekki að kaupa stóla og eldhúsborð fyrst! Við borðum sem sagt bara á gólfinu enn sem komið er, en við erum alla vega komin með rúm! Það er því nóg pláss, það er meira að segja lítið herbergi uppi og þar væri hægt að koma upp lestaraðstöðu fyrir námsmennina, býst samt ekki við að eitthvað verði úr því.

Við erum bara einu sinni búin að elda heima allan þennan tíma, en trúið mér, það var mun dýrara en að fara út að borða! Við gerðum kjúklingasalat sem var frábært, gott að fá óunninn kjúlla eftir allan þennan djúpsteikta mat! Kannski við gerum þetta oftar en það er samt frekar langt í næsta e-mark eða lottemark þar sem hægt er að kaupa kjöt og kjúkling.

Kv. Fjóla

Koma fram í Kóresku sjónvarpi …check!

Við Finnur ákváðum að við myndum ekki láta world cybergames Korea 2009 fram hjá okkur fara og plötuðum stelpurnar með okkur aftur í I-Park Mall daginn eftir. Við skelltum okkur á úrslitaleikinn í Starcraft á meðan stúlkurnar kíktu á mjög svo ódýrar fartölvur. Við komum okkur vel fyrir í miðjum salnum þar sem stemningin var rafmögnuð og öðru roundi var um það bil að ljúka með hörku bardaga. Eftir roundið fóru leiklýsendurnir yfir merkilegustu atburði leiksins upp að þeim tímapunkti. Svo hófst þriðja og síðasta roundið. Eins og allir strategy leikir þá byrja roundin í Starkraft frekar rólega svo myndatökumennirnir reyna að finna eitthvað meira spennandi í kringum sig. Fyrr en varði voru félagarnir tveir af fróninu komnir á risaskjá í beinni útsendingu um alla Kóreu og víðar þar sem þeir sátu í miðjum áhorfenda skaranum. Þetta var ekkert innan um hóp af fólki eða neitt svoleiðis heldur zoomað inn og allt saman. Þetta verður án efa að teljast okkar frægasta augnablik… eða allavega mitt því hver veit hversu langt LOKABIFRASTARJAMMSSAGAN af Finni er búin að ná langt

Kristmundur Daníelsson – Kóreufari