jólin

Hér á bæ er sko ekkert jólaskap! hreinlega ekki til…

Maður hefur vanist því gegnum tíðina að hafa jólaljós í öllum gluggum, hreint hús og  að allir í kringum mann séu í endalausum jólagjafakaupum…
Núna erum við ekki með ein einustu jólaljós, íbúðin er full af þvotti og ferðatöskum út um allt og kóreubúar gefa engar gjafir né halda almennileg jól!

svo nei það er ekki mikið um jólaskap

En við fáum jól þann 28.desember, þegar restin af íslendingunum verða búnir með sinn aðfangadag.
Við lendum um hálftvö leytið og komum því bara beint í jólin, ekkert lítið sem ég hlakka til!
Það hefur eiginlega verið mest síðustu daga sem mig hefur langað að vera á Íslandi en samt ekki því ég er búin að vera í endalausum lokadinnerum með fólkinu sem ég hef hitt hérna. Það er svo leiðinlegt að kveðja og að vera að fara héðan! Nú er ég held ég búin að kveðja alla sem ég næ að kveðja og því ekkert eftir nema að kaupa svona eins og tvær jólagjafir, skoða Seoul Tower, pakka og koma sér heim!

Aðfangadagur verður frekar skrýtinn hjá okkur, við vitum ekki alveg hvað við ætlum að gera, en annað hvort verður það að borða mat með öðrum skiptinemum á bar í sömu götu og við búum í eða þá að finna einhvern eðal veitingastað. Kemur í ljós

Í gær hitti ég þrjá kóreubúa, þau Sheoung, Shing og Jeoung (man ekki alveg samt hvort þetta sé rétt :S) Við borðuðum fínan kóreskan mat og drukkum soju og fórum svo á bar eftir á og pöntuðum meiri mat! Pöntuðum tvo rétti og smá áfengi en fengum svona 7 rétti og meira áfengi! Fengum sem sagt alveg frekar mikið “service” eins og það er kallað hérna, fría rétti frá staðnum. Á þessum bar þurfti ég í fyrsta sinn í kóreu að sýna skilríki, löggan var sem sagt með hann undir smásjá, eins gott að ég var með kortið á mér!

Áðan fór ég svo með tveimur kóreskum stelpum út að borða í síðasta sinn, þeim Kathy Roe og Boomi, en önnur þeirra á amerískt  nafn þar sem hún lærði í mörg ár í Bandaríkjunum. Það var dálítið annar bragur á þessum kvöldverði, byrjuðum á að fá okkur lasagne, carbonara og risotto sem var bara ágætt, nema hérna er bara gerviostur í öllu svona og það gjörsamlega gerir útaf við magann minn!! ojbara! Svo var stefnan tekin á Krispy Cream kleinuhringi og Caramel Latte með.. mmmmmmm

En núna er ég farin að borða harðfisk! það er nú einu sinni Þorláksmessa þarf reyndar að bíða fyrst eftir Krissa sem útí búð að kaupa kók (með harðfisknum) og Oreomorgunkorn með sykurpúðum sem honum var bannað að kaupa fyrr en á jólunum! hahaha

og já, uss ekki segja Ara að það séu jól á morgun, hann verður svo leiður, hann vill bara jól á Íslandi sem hann reyndar fær 4 dögum seinna

Hlakka alveg óskaplega til að sjá ykkur og öll jólaljósin í gluggunum! er ekki örugglega búið að setja eitt í gluggann minn pabbi?

Gleðileg Jól

Fjóla Rut

ofurbloggið

Jæja, við hljótum að vera lélegustu bloggarar ever, alla vega hinir ferðafélagarnir.. ég er þá næst lélegust…
Nú er bara rúm vika í heimför, þetta hefur verið frábær tími, búin að upplifa marga nýja og framandi hluti.

Ég ætla að koma með eitt ofurblogg, sem aðeins þeir hörðustu nenna að lesa, það má líka taka sér pásur.

Ég hef gert mér ýmislegt til dundurs hér á rólegustu önn lífs míns. Ef ég er á Íslandi er alltaf endalaust að gera hjá mér, skóli, vinna, blakæfingar, vinir og fjölskylda. Þessa rúmu 4 mánuði voru því algjört frí af minni hálfu (skólafólkið segir kannski ekki alveg sömu sögu ) En það er ekki þar með sagt að ég hafi legið heima í leti og í tölvunni alla daga (suma daga þó)
Blak:
Ég kom mér einhvernveginn inní 3 blakhópa, allt áhugamannablak (9manna vitleysa) þar sem fólkið var nú misgott í blaki. En þetta hélt mér þó í einhverri hreyfingu og ég eignaðist nokkra fína kunningja og vini.
Tvisvar í viku mætti ég á mömmuæfingar, hörkuæfingar, vörn vörn vörn og svo spil í lokin, það var nú oft sem ég gjörsamlega stóð á öndinni fyrri hluta æfingarinnar. Ari litli dröslaðist alltaf með mér, 45 mín hvora leið í lest og horfði á DVD meðan ég spriklaði, ég held hann hafi bara haft gaman af því (það voru líka nokkrir risa leikvellir í kringum íþróttahúsið sem hann fékk oftar en ekki að kíkja á og líka bakarí í næsta nágrenni, Ari hatar ekki sætindin!)
Hinar tvær æfingarnar voru hjá sitthvorum hópnum, fólk á öllum aldri og á öllum getustigum og fékk maður oft bara að hanga aftan á velli….. (æfingarnar voru samt alltaf margir margir tímar!)

Hong Kong:

Um miðjan nóvember fór VISA ð mitt að renna út svo það var ekkert annað í stöðunni en að fara á næstu ferðaskrifstofu og biðja um ódýrustu ferðina til nágrannalandana. (allt of dýr samt!)  Okkur langaði til Kína en það þarf víst að sækja um VISA fyrir það nokkrum mánuðum áður. Svo það varð úr að ég og Krissi fórum til Hong Kong (það gilda aðrar reglur um það þó það sé vissulega hluti af Kína)
Ferðin var allt of stutt en náðum við samt að gera heilmikið. Fórum á hina ýmsu markaði og á “the Peak” þar sem maður er dreginn upp í einhversskonar lestarvagni í bandi alla leið upp á fjall þar sem maður sér yfir alla Hong Kong. Ábyggilega flottasta útsýni sem ég hef nokkru sinni komist í tæri við!
Einnig gengum við “the avenue of the stars” og t.d. tróðum okkur í hinu ýmsu handaför, m.a. frá Jackie Chan  (já þið megið snerta okkur þegar við komum heim)
Svo var líka mikið verslað, en Krissi fékk langan innkaupalista með í nesti frá Birnu, ég keypti mér nú bara eina einustu flík þar sem H&M var endalaust dýrt þarna (eða krónan í sögulegu lámarki!) en ég gat verslað eitthvað á mörkuðunum, en það er gríðarlegu fjöldi af mörkuðum þarna miðað við svona “litla” borg.
Mér og Krissa tókst líka að villast, eða við vissum alltaf hvar við vorum nema enduðum samt á því að ganga endalaust lengi í kringum risastórt moll sem bar nafnið “Elements”. Án efa flottasta moll sem ég hef nokkru sinni stigið fæti inní, enda voru búðirnar og merkin ekki af verri endanum. Ef ég verð einhverntímann milljarðamæringur þá er þetta staðurinn til að versla á
Við fórum að sjálfsögðu að sjá Lazershowið sem er á hverju kvöldi í Hong Kong. Það var kannski ekki vonbrigði en fór alla vega ekkert fram úr björtustu vonum, skítsæmilegt show þar á ferð, sem ég mæli með að sjá þegar farið er til Hong Kong, þó ég hafi nú ekki verið neitt heilluð upp úr skónum
En eftir 3ja daga skemmtilega systkinaferð og eitt stykki VISA stimpil komum við aftur í “hversdags”lífið í Kóreu.

Úff það er svo erfitt að skrifa um svona eftirá, en ég var búin að skrifa blogglista um það sem ég ætlaði að blogga um en hann einhvernveginn hvarf úr tölvunni. Ég og Ari fórum alla vega mörgum sinnum í hina ýmsu garða og einhver önnur skemmtilegheit að ónefndum fjölda kvöld á Bacode, bar í sömu götu og við eigum heima í.

En nú kemur að því sem hefur verið að gerast í desember.

Ari eru sko ekki sáttur með allt þetta jólastand. Hann vill bara að jólin verði þegar við komum heim til Íslands. Hann t.d harðneitaði að setja skóinn út í glugga þegar fyrsti jólasveinninn átti að koma, en þó á hann nú flottasta dagatalið í bænum til að fylgjast með þessu öllu saman. Við höldum að hann hafi bara verið svo hræddur um að verða fyrir vonbrigðum morguninn eftir af því að jólasveinninn hefði ekki komist alla leið til Kóreu. En eftir að skórinn komst fyrir galdra upp í glugga og jólasveinninn setti eitthvað góðgæti í skóinn er hann núna ekki lengi að athuga hvað sé í skónum á morgnana. Einn daginn fékk hann náttföt í skóinn en þau hafa ekki ennþá verið notuð. Svarið sem maður fær ef maður reynir að klæða hann í þau er “ég fer bara í þau á jólunum! á Íslandi!” en þetta fær maður að heyra með heldur háum rómi.

Síðust tvær vikur hafa verið heldur einmanalegar verð ég að viðurkenna! Allir í prófum og verkefnaskilum og greyið Ari hitti ekki foreldra sína í lengri tíma! (veit nú ekki alveg hvernig þau hafa farið að þessu fyrri annir þegar ég var ekki hér 24/7 hmmm…) En kvöldin hafa alla vegar verið frekar róleg síðustu vikur.
En við höfum nú samt ekki bara setið auðum höndum. Siðasta sunnudag fórum við Ari að sjá “Seoul Snow Jam” en á City Hall var búið að koma upp risastórum snjóbrettarampi og skautasvelli. Mannfjöldinn sem var þarna!
Ég auðvitað reyndi ekki einu sinni að komast á skauta (bæði vegna þess að röðin var óendanlega löng og vegna þess að kóreubúar eru einstaklega lagnir við að troðast í röðum, sjái þeir lausar glufur eru þeir ekki lengi að fylla þær. Ég hugsa þess vegna að ég hefði bara orðið undir í samkeppninni, ég á það nefnilega til að detta út í smá tíma við og við.
Við komum okkur því bara fyrir á góðum stað og hofðum á snjóbrettakappa þjóta niður rampinn og gera hin ýmsu trikk í loftinu, mjög flott verð ég að segja!

Síðasta miðvikudag var svo smá kvöld úti þar sem einn skiptinemana var að fara aftur heim til sin, Finninn Jaakko, en nú fara þeir allir að týnast heim.

Siðustu tvo fimmtudaga höfum við svo farið á professional blakleiki (en ég var búin að ákveða að gera það hérna!)
Fyrri fimmtudaginn ákvað ég að fara fyrst á æfingu og dröslaðist því af stað fyrir ellefu með tölvu, hleðslutæki, myndavélina mína, risahlunka linsuna sem ég var með að láni (70-200 2,8 sem er geðveik!) og æfingadótið. Ég á náttúrulega enga góða íþróttatösku hérna svo ég var ansi skrautleg og vel hlaðin. Heimilið mitt, æfingin og leikurinn voru náttúrlega í sitthvorum endum bæjarins svo ég endaði á því að vera 5 tíma í neðanjarðalestum þann daginn, og Ari með. Við tókum reyndar einu sinni vitlausa lest sem tafði okkur um klukkutíma sem varð til þess að við misstum af kvennaleiknum, en ég ætlaði á hann aðallega. En í staðinn ákvað ég bara að fara á karlaleikinn sem var beint á eftir.
Næsta fimmtudag (í gær) fór svo Finnur með mér, og ég ákvað að sleppa æfingunni.
Við byrjuðum daginn á því að fara til Yongsan og leita að HP service center fyrir tölvuna hans Finns, og já, það er ekki mjög auðvelt að leita að einhverju hérna, svo það tók sinni tíma! Því næst var ferðinni heitið (eftir stutt stopp á ógeðslegum skyndibitastað, Lotteria) til Incheon, en það voru blakleikrnir. Finnur hafði aldrei séð blakleik áður en ég lokkaði hann með mér með loforðum um flottar klappstýrur (það loforð var ekki svikið )

Leikirnir voru hin mesta skemmtun, aldrei dauður punktur, alltaf eitthvað að gerast í leikhléum, gast unnið ýmislegt og gripið bolta (við náðum engu ) Vægast sagt mjög ólíkt blakleikjunum heima. Ég tók nokkur vídeó til minningar.
Og já, að sjálfsögðum komum við í sjónvarpinu nokkrum sinnum (ég þakka Ara).
Það var frekar skrýtið að það voru helmingi fleiri áhorfendur að horfa á stelpurnar og sérstakt klapplið fyrir þær! mér finnst það mjög merkilegt
Þær hétu “the Pink Spiders” og karlaliðið “KOREAN AIR”. Mjög fansí umgjörð í kringum þessi lið! (enda atvinnumenn!)

Eftir leikina héldum við í frekar langan göngutúr í leit að stað til að borða á. Við fundum strax fyrir því að við vorum ekki í Seoul lengur, en þar eru veitingastaðir á hverju horni. Þetta svæði var frekar dautt, eiginlega bara steindautt. Eftir ábyggilega 40 mín göngu fundum við loks opinn kjúklingastað.
Kjúklingurinn var mjög fínn og allt gott þangað til að Ari þurfti að pissa. Ég spurði um klósett og þau vísuðu mér, í gegnum eldhúsið, að starfmannaklósettinu. En það var, eins og Ari kallar það, hola í jörð. Nema þetta er eins og pissuskál sem liggur á jörðinni og er mjög algengt að þetta sé á almenningsklósettum. (það er samt alltaf alla vega eitt alvöru klósett sem við bíðum alltaf eftir ) Um leið og ég sá hvers kyns klósett þetta var vissi ég að það væri engin leið til að fá Ara til að pissa ofan í þessa holu í jörðinni eins og hann kallar þetta. Hann hefur nefnilega verið hræddur við þessi klósett síðan við komum hingað.
Mér leið mjög vandræðalega þegar ég reyndi að gera mig skiljanlega um að strákurinn vildi alls ekki pissa á þessu klósetti og reyndi að ústkýra að hann væri vanur að sitja við þessar athafnir. Heimsku, hvítu, pikkí útlendingar hefðu þau alveg getað hugsað en nei, ekki í Kóreu, því konan bauð mér um leið að koma upp í íbúðina sína sem var fyrir ofan og láta strákinn pissa þar. Ég þakkaði henni vel fyrir boðið en sagði nú að hann hlyti að geta haldið í sér.
Ég hafði rangt fyrir mér, eftir nokkrar mínútur var Ari allt í einu orðinn saddur og vildi bara fara, strax! Að lokum var hann farinn að vola hástöfum “ég er orðinn saddur, förum NÚNA!” Hann var náttúrulega bara alveg í spreng litli kúturinn.
Konan kom til mín að fyrra bragði og spurði hvort hann væri að vola út af því að hann þyrfti svona mikið að pissa og bauð mér aftur heimili sitt til afnota. Ég þáði þá boðið á stundinni (enda vorum við in the middle of nowhere og ekkert klósett nálægt) og fór þvi Finnur með stráksa að pissa. Það sem þau gera ekki fyrir Ara hérna!

Það tók okkur svo alla vega 2 tíma að komast heim með lestunum, og á þeim tíma lék Ari á alls oddi, öllum lestarfarþegunum til mikillar skemmtunar, sérstaklega einum mjög fullum sem var farinn að kyssa hann.. þá sögðum við nú bara nei takk og flúðum í burtu.
Ari er samt algjörlega dýrkaður hérna, ég veit ekki hvað margar mandarínur, sleikjóa og kex hann hefur fengið í lestunum!
En við komumst heim að lokum og Ari ekki kominn uppí rúm fyrr en hálf1… úpps..

Svo í dag fór ég út að borða með annarri af konunum sem hafa verið mér svo góðar úr einum af blakhópunum. Systir hennar kom með og fór hún með okkur á einhvern megagóðan stað. Þar var besta svínakjöt sem ég hef smakkað á boðstólnum! mmmm (held nú að staðurinn hafi líka verið í dýrari kantinum! ég náttúrlega borgaði ekkert…)
Svo fór ég með konunni (Susie) á listasýningu og þótti mér mjög gaman að henni!
Þar voru allir helstu meistararnir, Monet, Picasso, Cézanne, Manet og fleiri góðir… hef aldrei farið á alvöru sýningu áður.. hún kostaði líka sitt, en ég borgaði náttúrulega ekkert!

Svo nú sit ég hér ein á föstudagskvöldi og blogga á meðan hin kveðja restina af skiptinemunum og fagna próflokum í svaka djammi og skemmtilegheitum. Ég hefði ekkert á móti því að vera þar núna
Þetta verður sko síðasta kvöldið sem ég passa, nú er skólinn búinn og ég er frjáls eða ég vona það
Ég þarf að kveðja svo marga og gera svo margt, held ég nái því ekki næstum öllu, þetta er bara vika!…
Ég og Ari höfum verið saman uppá næstum hvern einasta dag í yfir 4 mánuði og hann hefur verið alveg yndislegur, miklu betri hjá mér en hjá foreldrunum Ekkert skrýtið, ég er náttúrulega skemmtilegasta frænkan

En já, þetta var svona það sem ég man eftir núna, en það er bara svo miklu, miklu, miklu meira sem ég skrifaði aldrei um sem við höfum upplifað!
t.d. þegar við borðuðum svínseyru, þegar ég sat með fólki að borða lifandi seafood (úff ..) og bara svo marg svona. Sumt gleymist, annað ekki, en auðvitað hefði maður alltaf átt að skrifa þetta niður jafnóðum lífið virkar bara ekki alveg þannig

En við ætlum að njóta síðustu vikunnar í botn hér Seoul og hlökkum við gríðarlega til að koma heim (hangikjöt, lambalæri, harðfiskur, saltlakkrís, súkkulaði, jólaöl, vinir, 6 manna blak, fjölskylda, keyra bíl, engin subway, hreint loft og     ÍSLENSKT VATN… do I have to say more?) en það verður samt erfitt að fara héðan og margt sem ég mun sakna héðan líka! Mjög blendnar tilfinningar, en íslensk jól sem bíða okkar hjálpa samt mikið til!

Ef það er eitthvað sem er slæmt við kóreu er það slæm enskukunnátta og feimni þeirra sem kunna e
En jæja, er búin að skrifa allt of mikið, það nennir ábyggilega enginn að lesa þetta! Set nú kannski inn myndir á morgun eða eitthvað…

Hlakka til að sjá ykkur öll!
Gleðileg Jól

Fjóla Rut