Costco tölvuleikir og Hooters

Laugardaginn 29. Ágúst héldu Birna Sif, Fjóla Rut, Ari Þór og undirritaður af stað í leiðangur til að finna Costco verslun sem við höfðum frétt af. Við lögðum af stað frá gistiheimilinu niður að Anguk lestarstöðinni sem er hér rétt hjá. Frá Anguk tókum við leið 3 til Euljiro station þar sem við hoppuðum á leið 2 til Youngdeungpogu office station. Þegar þangað var komið mættum við af sjálfsögðu einstakri hjálpsemi að hætti innfæddra þar sem vinarleg ókunnug kona benti okkur á rétta útgönguleið í átt að Costco.

Þegar við svo á endanum ráfuðum á Costco fengum við stærstu innkaupakerrur sem ég hef á ævinni séð. Þær voru því miður til einskis því verðið á flestum vörum var jafn dýrt í Bónus og Krónunni heima á fróni. Þær vörur sem voru í boði voru innfluttar merkja vörur. Einu góðu kaupin sem þar hefðu fengist voru á hlutum sem ekki komast í ferðatöskur, þar á meðal 12 kg þvottavél á 660.000 W eða 66.000 kr. og 55“ full HD LCD sjónvarpi svo eitthvað sé nefnt. Það eina sem við keyptum var oststykki sem þykir munaðar vara hér á landi tvöfalt skinkubréf og 28 stykkja pakkning af Duracell rafhlöðum. Til þess að fullkomna vonbrigðin fengum við ekki að kaupa vörurnar þrjár því þar var einungis hægt að versla með Costco meðlimakorti og ekki var tekið við annarri greiðslu.

Döpur, hungruð og þreytt röltum við til baka á Youngdeungpogu office station þar sem við tókum leigubíl til I-Park Mall risa verslunar miðstöðvarinnar þar sem Finnur beið okkar uppi á 9. hæð í ofvæni með eitthvað mikið spennandi að sýna okkur. Uppi á 9. Hæð var að finna skemmtilegustu uppákomu sem ég hef á ævinni séð (…það og eins árs barnaafmælið sem haldið var í veislusalnum á 5. hæðinni á milli Adidas og Nike verslananna). Við vorum stödd á I-PARK E-SPORT STADIUM þar sem úrslitaleikur í Counter-Strike um það bil að fara að hefjast í BEINNI ÚTSENDINGU í sjónvarpi. En tölvuleikir eru einmitt 3. vinsælasta sjónvarps íþróttin á eftir hafnabolta og fótbolta í S-Kóreu.
Við máttum því miður ekki við því að staldra við og horfa á íþrótta viðburð aldarinnar því við komum sérstaklega til I-Park mall í þeim tilgangi að finna fartölvur. En þær er að finna á 3-5 hæð verslunarmiðstöðvarinnar.

Við gátum lítið skoðað úrvalið því hungrið var að gera útaf við okkur. Finnur sagðist hafa rekist á fjölskylduvænan veitingastað fyrir utan miðstöðina. En það var af sjálfsögðu haugalýgi í Finni þar sem hann hafði lokkað okkur inn á HOOTERS!!! þar var haugur af Könum að vanda og flottustu kroppum í Asíu. Þegar við vorum hálfnuð með snæðinginn fór tónlistin að verða óbærilega hávær og áður en langt um leið voru ljósin farin að blikka og gengilbeinurnar stigu nokkur létt samhæfð spor í takt við tónlistina. Á meðan skalf Ari af hræðslu og var gráti næst svo við urðum að flýja. Við hlupum ekki nógu hratt til að sleppa við reikninginn sem hljóp á tugum þúsunda Wona.

… Finnur hefur ekki fengið að velja stað síðan.

Kristmundur Daníelsson – Kóreufari

ITAEWON, RISAFÖT OG HAMBORGARAR

Hópurinn skrapp til Itaewon að versla sér föt. Í Itaewon hverfinu er gefst vesturlandabúum tækifæri á að kaupa föt í sínum stærðum. Hópurinn ákvað leita þangað því allir meðlimar hópsins eru að minnsta kosti einu staðalfráviki fyrir ofan meðalhæð og tvemur staðalfrávikum fyrir ofan meðal brjóstastærð. Einn sölumaður gerði þetta að skemmtilegri umræðu í verslun sinni. Maðurinn sparaði ekki skotin á okkur Finn. Hann byrjaði á því hrifsa buxur af Fjólu og segja „You don‘t fit in these. You very slim. Því næst benti hann á bróðir hennar og vin hans hans sem báðir vega á við tvo innfædda hvor og sagði „they not so slim, they much bigger“. Maðurinn brosti, potaði svo í bumbuna á bróðurnum og sagi „He has too menny hamburgers in here. You have at least two hamburgers in here.“ Svo hló hann vinalega og sagði „Your friend also too meny hamburgers“. Það var af sjálfsögðu ekkert við manninn að sakast því hann hafði rétt fyrir sér.

Kristmundur Daníelsson – Kóreufari

Orientation day og skiptinemajamm

Birna, Finnur og Krissi mættu á kynningardag fyrir skiptinemana í SKKU. Þar kom í ljós að við verðum aldursforsetarnir í skólanum. Það er ekki jafn svalt og að vera HI club forsetinn sem er mega svalur og aðrir meðlimar klúbbsins umgangast sem poppstjörnu. Við fengum að heyra allt um það hversu erfitt er að læra Kóresku, en þegar maður er Kominn á „rever 5“ (level) er maður víst farinn að tala betri Koresku en kennararnir Ensku. Þessi sló í gegn hjá deildarstjóra Koresku kennslunnar.
Klukkan 7:30 um kvöldið, nákvæmlega, hélt svo Hi-klúbburinn teiti á barnum „Gung“ sem er rétt hjá SKKU. Þríeykið hafði lært af reynslunni frá því kvöldið áður og var því mætt tímanlega því von var á mikilli skemmtun. Þegar víkingarnir þrír mættu galvaskir á svæðið sátu um 20 manns á einu borðanna. Okkur var ekki boðið á þetta borð heldur var okkur gert að velja á milli þriggja annarra borða. Enginn settist á borðið okkar nema tveir meðlimir HI-klúbbsins. Stuttu seinna mætti stór hópur af Frökkum, Þjóðverjum og Hollendingum. Hópurinn leit gjörsamlega framhjá hálf tóma básnum okkar og tróðu sér þétt á auðu borðin tvö sem eftir voru og borðið sem þegar var þétt setið af Austurríkismönnum og innfæddum. Víkingarnir litu af sjálfsögðu á þetta sem áskorun til að vera með skemmtilegasta borðið, enda vel vopnaðir Reykavotka, Topas-skotum og Brennivíni. Verkefnið fór vel af stað og fljótlega klúbbmeðlimirnir 2 sem hjá okkur sátu farnir að skemmta sér vel og skella rækilega upp úr. Ekki leið þó á löngu þar til hópur af Finnum mætti á svæðið og settist hjá Íslendingunum þrem. Það fór af sjálfsögðu vel á með okkur og frændum okkar Finnunum sem ekki gáfu neitt eftir í skemmtilegheitunum og fór svo að líða að fólk fór að streyma af næstu borðum til að blanda gleði við þessa skemmtilegu frændur sem þarna fór vel á með. Við kynntumst þarna heilum helling af ágætis fólki þar ber kannski „Fred from France“ sem þarna féll vel inn í. Fred tók svo upp á því að syngja La Marceillaise. Austurríkismennirnir fylgdu þeim svo eftir með sínum þjóðsöng svo tóku heima menn frá Kóreu við og því næst stóðu Víkingarnir þrír upp og tóku „Öxar við ána“ því enginn þeirra kunni fyrsta erindið utan af hvað þá meir. Sá íslenski hefði líka svæft liðið því hann er ekki jafn hress og þeir sem á undan höfðu hljómað. En Uxarnir duguðu bara fínt og fengu góðar undirtektir.

Kristmundur Daníelsson – Kóreufari

Fyrsta bíó tilraunin sem endaði á Pub

Miðvikudaginn 26. ágúst ákváðu skiptinemarnir þrír að skella sér í bíó. Eins og sannir Íslendingar lagði tríóið af stað 15 mínútum fyrir sýningu. Gallinn er hins vegar sá að Kóreubúar eru almennt ekki hrifnir af óstundvísi og slugsskap. Því komu þremenningarnir að læstum dyrum og sáu sér ekki neitt annað fært í stöðunni en að slá kvöldinu upp í gleði á næstu knæpu. þríeykið rölti niður næstu kjallara tröppur og fanna þennan líka fína og snyrtilega bar. Þetta var án efa viðkunnuglegasti staður sem hetjurnar þrjár höfðu nokkurn svalað þorsta sínum á og snérust samræður kvöldsins um ástæður þess hvers vegna slíkir staðir eru ekki til heima á Fróni. Á þessum ánægjulegu tveimur og hálfum tíma tókst þrennunni að skola niður tveimur könnum af Cass mjöði borða 10 stykki af kjúklingabitum og tveimur skálum af snakki sem innihélt eitthvað með þangi fyrir innan við W 20.000 eða undir 2.000,- kr. Þetta var af sjálfsögðu daginn fyrir Orientation day.

Kristmundur Daníelsson – Kóreufari

Seoul Tower og Symfónía

Við Finnur og Ari kíktum upp að Seoul Tower vakir yfir borginni. Það var enginn hægðar leikur að komast alla leið upp. Turninn er í legubíla færi frá gistiheimilinu okkar en leigubíllinn henti okkur bara út við lestarstöð við rætur fjallsins en það er venjan að taka kláf upp að turninum. Við löbbuðum upp snar brattar götur eftir leiðbeiningum og vorum svo sveittir þegar við loksins komum upp að kláfinum að við urðum að hlaupa inn á klósett og þurrka okkur með pappír áður en við gátum keypt miða. Eftir að hafa keypt miða stóðum við fyrir framan loftkælinguna í góðar 10 mínútur áður en við treystum okkur í röðina. Ferðin með kláfinum var stórkostleg og útsýnið yfir borgina mikilfenglegt. Þegar við komum upp versnaði stemningin ekki því svo vildi til að risa stór symfónía með allra þjóða kvikindum var fyrir tilviljun að spila á torginu fyrir utan turninn sjálfan. Við fórum upp í turninn með lyftu ásamt fjölmörgum öðrum ferðamönnum og innfæddum. Það var ekki jafn auðvelt að komast aftur niður því þegar við spurðum starfsmann hvert við færum til að komast niður, benti hann okkur á svona 400 manna biðröð sem við höfðum séð á hæðinni fyrir neðan okkur. Hann tók sem betur fer eftir Ara sem með okkur var í för og búinn var að bræða hjörtu helmings íbúa Seoul. Svo benti hann á kerruna sem ég hafði saman brotna í hægri hendinni og sagði að hann gæti reddað okkur ef sá stutti sæti í kerrunni. Krakkanum var skellt í kerruna og maðurinn hringdi bjöllu sem merkt var hjólastólum og okkur var okkur var síðan hleypt inn í lyftu þar sem fólkið fer venjulega út og við spöruðum okkur 40 mínútna biðröð.

Kristmundur Daníelsson – Kóreufari

Loksins nýjar færslur

Við biðjumst velvirðingar á því hversu lítið hefur verið bloggað undan farið en við höfum verði mjög upp tekin. Hér koma hins vegar nokkrar færslur um það sem við höfum verði að fást við allan þennan tíma.

Ofurhjálpsemi og Lotteworld

Hópurinn hélt í ferð til Lotte World skemmtigarðsins. En fyrir þá sem ekki vita þá er það LOTTE samsteypan sem á hinn helminginn af S-Kóreu á móti Samsung …og Hyunday …og KIA …nei bara djók. En allavega þá ákvað hópurinn að taka lest því garðurinn er í að minnsta kosti þriggja tíma leigubílafæri frá gistiheimilinu.

Þetta var okkar fyrsta reynsla af kóreska lestarkerfinu og við höfðum ekki hugmynd um það hvert við áttum að fara eða hvernig við áttum að haga okkur. Eftir að hafa einungis snúið okkur í hringi í tæpa mínútu á við inngang Anguk stöðvarinnar kom ungur maður að okkur og spurði okkur hvort hann „mætti“ hjálpa okkur. svo heppilega vildi til að maðurinn var að fara á sömu skiptistöð og við og bauðst hann til að vísa veginn. Hann kenndi okkur á miða sjálfsalana og hliðin, sem eru mjög einföld og þægileg í notkun. Þegar á skiptistöðina var komið vísaði hann okkur að næstu lest sem við þurftum að taka. Þar leysti maðurinn okkur út með gjöfum sem hann hafði í töskunni sinni og kvaddi okkur. Hann gaf okkur Kóreskan blævæng blýanta og fleiru sem hann hafði fengið á ráðstefnu sem hann var að koma af.

Við skemmtum okkur síðan konunglega í Lotte world þrátt fyrr að langar biðraðir og fjölda fólks. Þá ber kannski einna helst uppúr ferð mína í barnafallturninn. Ari vildi endilega fara í hann en starfsmaðurinn sem ekki kunni góða ensku skipaði mér að sitja við hlið hans í tækinu sem ég passaði engan veginn í. Þegar ég hafði troðið mér í miðju sætið í tækinu undir brosandi íkorna hleypti maðurinn svo enn minni börnum en Ara í tækið. Þegar tækið fór svo af stað höfðu foreldrarnir mikið gaman af stóra vandræðalega norðurlandabúanum í litla barnatækinu og smelltu ófáum myndum af karlinum. Þeir tóku þó ekki jafn mikið af myndum og félagar mínir sem voru gráti næst af hlátri yfir þessu öllu saman. Við fórum svo öll í Simba sjómanns tæki sem reyndist vera draugahús og fór frekar illa í yngsta meðliminn sem. Sá stutti talar enn um vondu draugabrúðurnar. Kvöldinu lauk svo með risastóru lazreshowi og flugeldasýningu innan hús sem Ara fannst frekar kærulaust og óöruggt af hálfu Lotte manna.

Kristmundur Daníelsson – Kóreufari

Seoul:

Hér eru engar ruslatunnur, en samt eru flestar götur hreinar (nema á kvöldin eftir að veitingastaðirnir loka)

Hér eru búðir og veitingastaðir flestir opnir til 23 og er mun meira fólk á götum úti eftir klukkan 21 en á miðjum degi, hvort sem það sé virkur dagur eða ekki.

Hér er mjög hljótt, sérstaklega miðað við hvað þetta er stór borg. T.d. getum við setið úti í garði að kvöldi til og við heyrum nánast ekkert í umhverfinu.

Hér eru flugur sem bíta!

Hér eru léleg klósett sem stíflast auðveldlega!

Hér eru góður lokal bjór og fáranlega ódýrt lokal hrísgrjónavín!!

Hér dýrka allir litla rauðhærða 3ja ára stráka (t.d. fórum við að skoða höll í dag og ég stillti Ara upp á einhverjar tröppur og ætlaði að taka mynd af honum, en ALLIR sem héldu á myndavél ákváðu að taka mynd líka, guide inn stoppaði og fór að hlæja og gat eftir það ekki látið Ara í friði) Allir horfa á hann eins og hann sé annaðhvort það krúttlegasta eða það skrítnasta sem þau hafa séð. Konurnar vilja allt fyrir hann gera, gefa honum sopa af kókinu sínu, mata hann og láta eins og hann sé prins! haha. Ég hef meira að segja fengið afslátt út á hann!!!

Hér er ekki mikið af öðru fólki en innfæddum, ekki í hverfunum sem við höfum komið í alla vega og vekjum við því ómælda athygli kóreubúa.

Hér tekur 5 daga að finna búð sem selur bolta!!! Mest er af hommalegum karlafötum og pínulitlum konufötum… og jú.. sokkum

Segi þessu örbloggi mínu lokið enda klukkan orðin allt of margt!

góða nóttt

Fjóla Rut

Fyrsta alvöru kvöldið í bænum

Jæja þá er maður kominn heim eftir fyrstu alvöru ferðina í bæinn að kvöldi/nóttu til. Ákváðum að fá okkur kvöldmat rúmlega 8 og enduðum á snilldar stað sem sérhæfir sig í núðlum. Fengum okkur Kimchi núðlur ásamt nokkrum öðrum réttum sem voru allir snilldin eina. Gufusoðið grænmeti vafið innan í egg og kryddaðar núðlur með vel völdu grænmeti bragðast einstaklega vel bara.

Eftir matinn ákvað Krissi að kíkja heim með Ara þar sem hann hafði víst fengið bita af krabba og rækjum, og er með óþol við skelfisk. Ég Birna og Fjóla ákvaðum þá að sjálfsögðu að halda för okkar áfram neðar í bæinn (þó við vitum í raun ekkert hvar neðar, ofar, sunnar eða hvert sem er í rauninni er í þessari borg ennþá). Við fundum vel útlítandi stað sem heitir Cass House þar sem við bjuggumst mögulega við að Cass bjór fengist á góðu verði. Við fengum að sjálfsögðu góð sæti (erum yfirleitt staðsett úti eða á mjög áberandi stað af þjónum) þar sem þjónustustelpan var komin á mettíma í hvert skipti sem okkur vantaði þjónustu. Við fengum okkur okkur litla 12 bjóra og 10 skot. Með hverjum 3 bjórum eða flösku af Soju (innlent hrísgrjónavín) fengum við að sjálfsögðu fríar hnetur og snakk, en ekki hvað! Fyrir herlegheitin borguðum við 40.000 won, eða sem nemur 4000 íslenskum krónum. Örlítið hagstæðara að fá sér öl hér en á fróni kannski.

Meðan við vorum inn á Cass House kynntu 4 kóreubúar sig og spurðu hvort við værum ekki örugglega frá spáni. Eftir að hafa sagst vera frá Íslandi googluðu þeir landið í einum grænum í símunum sínum og sögðu síðan brött “Raukeveek!”. Við sögðum um hæl “yes, very nice!” með íslenskasta hreim sem er hægt að hugsa sér. Okkur fannst nú ekki annað vera hægt en að bjóða nýju vinum okkar í drykk að íslenskum sið, jafnvel kenna þeim að skála! Ég fór að borðinu þeirra brattur á svip og ræskti mig, tilbúinn til að hefja skemmtilegar samræður. Við það litu stelpurnar jafnóðum niður í borðið og yngri strákurinn fann skyndilega eitthvað gríðar mikilvægt sem krafðist athygli hans fyrir utan staðinn. Elsti pilturinn sá semsagt um samskiptin og þannig var það bara! Hann kom gallvaskur að borðinu okkar fyrir þeirra allra hönd og fékk sér 2 staup glös með okkur og kenndi okkur hvernig kóreubúar hella í glös. Eldri einstaklingar halda semsagt með einni hendi á meðan yngri verða að sjálfsögðu að halda með báðum. Geri þeir það ekki gætu þeir allt eins hrækt í glösin og skvett í andlitið á viðkomandi.

Á heimleiðinni lentum við í hinum skrýtnasta hlut. Ráfandi og án efa eilítið ölvaður maður í eldri kantinum hóaði í okkur, sem hefur ekki gerst áður í kóreuför okkar. Hann sagði eitthvað á borð við “Hey you, very nice, ok!” og gerði sig líklegan til að spjalla við okkur, og með okkur meina ég að sjálfsögðu Fjólu þar sem hún er nú einu sinni 30cm stærri en flestir hérna og ljóshærð ofan á að bæta, sem er ekki á hvers mans fæti. Ég hugsaði nú með mér að þetta væri í lagi og svaraði manninum einfaldlega “yes hello, nice to meet you”, en við það tók hann utan um mittið á Fjólu og guð má vita hvað hann ætlaði að gera. Mér var nú alveg hætt að lítast á blikuna og tók því utan um hendina á manninum og ætlaði að reyna að skarast í leikinn. Ég fékk nú samt ekki tíma til þess þar sem einhver maður tók utan um ráfandi manninn og fleygði honum með sér inn í mannshafið. Við töldum nú að um hugulan vin væri að ræða, en þegar við litum til baka sáum við að sá sem kom Fjólu til bjargar fór í allt aðra átt en ráfarinn. Það er því greinilega vel hugsað um útlendinga hér á slóðum!

Á leiðinni heim eftir þetta gerðist lítið merkilegt annað en kannski það að keypt var met magn af “munchies” sem var hámað í sig í rólegum og þægilegum bakgarðinum hérna á Banana hostel þar sem við kenndum hvoru öðru spilagaldra, borðuðum óhollt fæði og hlógum með hvoru öðru.

Ég ætla að láta þetta duga í bili,

þangað til næst,

Finnur Hrafnsson, kóreufari!

Fyrsta færsla

Sæl öll sömul

Hér verður eitt stykki ferðablogg, bæði fyrir ykkur sem heima sitið og fyrir okkur síðar meir…..

En ferðin byrjaði bara alveg ágætlega. Við flugum til Bretlands snemma um morgun þann 17.ágúst 2009 og gistum þar á gistiheimili eina nótt. Nafninu á gistiheimilinu er ég strax búin að gleyma! Þá sjáiði mikilvægi þessa ferðabloggs Við alla vega tókum bílaleigubíl og bauðst hetjan hann bróðir minn til að aka bílnum. Það er hægara sagt en gert að aka bíl í Bretlandi. Bæði er keyrt vinstra megin á veginum og menn eru aðeins óþolinmóðari þar heldur en heima á Íslandi! Bílferðinn gekk svona lala og lögðum við bílnum svolítið frá miðbænum og tókum svo leigubíl að Oxford Street. Þar versluðum við Birna en strákarnir, Krissi, Ari og Finnur gerðu eiginlega ekki neitt. Jú þeir tóku leigubíl á eitthvað safn sem reyndist svo lokað!

Morguninn eftir hófst svo ferðalagið endalausa! Við flugum um 2 leytið næsta dag til Dubai. Flugið tók um 7 klukkustundir en var furðulega fljótt að líða því Emirates er svo frábært flugfélag! Ari fékk endalausar gjafir, hægt er að velja um matseðla, endalaust afþreyingarefni, tölvuleikir og bara nefndu það! Nema við fengum reyndar ekki fullkomnu sætin sem við vorum búin að panta, en það kom ekki að of mikilli sök.

Í Dubai gerðum við lítið annað en að fá okkur aðeins að borða (það eru samt 3 rétta máltíðir hjá Emirates!) Maður hefði haldið að það væri allt frekar skítugt og sandugt í Dubai en raunin varð önnur. Flugvöllurinn var miklu flottari, afslappaðri og hreinni en nokkurn tíman Gatwick, ég fann ekkert fyrir því að vera einhversstaðar í miðausturlöndum! Ég veit ekkert hvað tímanum leið þar enda fórum við í gegnum svo mörg tímabelti að ég var orðin alveg rugluð.

Ég veit samt að við fórum í loft um kl. 3 að nóttu til að staðartíma (svona 12 leytið að breskum tíma ábyggilega) og flugum í næturflugi í um það bil 8-9 tíma til Seuol. Og við lentum kl. 4 að degi til í Kóreu. Allir voru orðnir ótrúlega þreyttir (nema Ari sem svaf eins og steinn allt flugið) en samt náðum við að drusla okkur af hostelinu (Banana backpackers) og á næsta veitingarstað. Okkur langaði eiginlega bara í vestrænan mat þá stundina en ákváðum að hella okkur í djúpu laugina og gengum inn á næsta kóreska stað. Hann reyndist fremur dýr og fancy en maturinn, já maturinn var kóreskur svo ekki verði meira sagt. Við pöntuðum okkur eitthvað sem virtist ætt og biðum eftir matnum. Við fórum upphaflega 5 þangað inn, allur hópurinn en fljótt byrjaði Birnu að svima svo mikið að Krissi fór með hana uppá hostel. Eftir biðum við Finnur og Ari. Konurnar sem unnu þarna voru alveg að missa sig yfir Ara (litla rauðhærða hvíta barninu!) Þær báru á borð fyrir okkur alls kyns kræsingar og við vissum ekkert hvað við áttum að gera, áttum við að byrja að borða?, var þetta allur maturinn? og hvernig í fjandanum átti að nota þessa chop sticks (prjónana). Við ákváðum að bíða þarna eins vandræðaleg eins og við gátum orðið í þeirri von að það ætti eftir að koma eitthvað bitastæðara á borðið því á borðinu lá bara rautt kál og grænta chili (eða það héldum við) Það má minnast á að þarna vorum við orðin ótrúlega svöng!

Það leið og beið og loksins lauk vandræðulegustu mínútunum í Kóreu til þessa. Á borðið komu einhverjar súpur með beinum í (jú og smá kjöti) og hrígrjón. Konan sem þjónaði okkur byrjaði að mata Ara (ég hef meira að segja fengið afslátt út á Ara í búð!!) á hrísgrjónum með þangi utan á á meðan við Finnur reyndum að spreyta okkur á þessum dularfulla mat. Loks kom Krissi og byrjaði Ari þá að segja að honum væri svo heitt í augunum. Við fórum bara að hlægja þangað til litla greyið fór að gráta og emjast af sársauka. Þá kom á daginn að sá stutti hafði snert eitthvað mjög sterk og nuddað svo augun! Ekki það besta í heimi get ég trúað. Þá hófst mikið maus við að skola augun í drengnum þar sem kóreska konan fór margar ferðir að ná í kalda, hreina þvottapoka. Greyið konan hefur ábyggilega talið þetta sér að kenna, var alveg í rusli.  Rétt eftir að búið var að róa Ara og allt orðið í lagi og við ennþá að reyna við þennan óskiljanlega mat byrjar Finnur að kveljast all svakalega á móti mér. Ég og Krissi héldum fyrst að hann hefði bara svelgst svona á og hlógum bara en Finnur hélt bara áfram, byrjaði að hiksta og drakk vatn endalaust. Þá hafði hann borðað bita af græna chili inu nema það var ekki chili heldur eitthvað miklu miklu miklu sterkara og sagði hann að það væri eins og verið væri að stinga hníf í tunguna á honum lengi á eftir. Maður þarf greinilega að passa hvað maður borðar hér! Við sem sagt átum rétt magafylli, borguðum og fórum í næstu sjoppu og keyptum Pringles og kex! Hugsuðum líka hvað við værum komin útí, Birna svimandi inni á herbergi, Ari með krydduð augu og Finnur með hnífa í tungunni! Bara við Krissi sem vorum í heilu lagi eftir fyrstu tímana í Kóreu!

Næsti dagur var mun betri. Við hittum “buddy”inn hennar Birnu, en hún á að hjálpa Birnu við ýmislegt. Reyndist það hin besta stúlka og sýndi hún okkur campusinn hjá skólanum, hjálpaði okkur að fá síma og hjálpaði okkur með íbúðaleit (en við vorum bara búin að fá íbúð lengst í burtu) Við skoðuðum eina íbúð sem var á frábærum stað, 5 mínútuna labb frá skólanum og við erum í margra milljóna borg!  Hún var reyndar bara með ísskáp og þvottavél en það er alltaf hægt að redda sér rúmum og borði fyrir lítið! Mér finnst mjög líklegt að við tökum þessa íbúð en við þurfum að svara á mánudaginn. Buddy inn hennar Birnu, Chistina, fór svo með okkur á ódýran, lítinn kóreskan stað sem reyndist mun betri reynsla en kvöldið áður. Maturinn var bara góður og gekk betur að borða hann. Um kvöldið fórum við samt og fengum okkur eitthvað vestrænt, eða burger á Fridays

Það er frekar sérstakt að á fimmtudagskvöldi eru búðirnar opnar til alla vega 11 hérna! og það var miklu meira fólk á götunum um 22 leytið heldur en um miðjan dag!

Í dag sváfum við til 13 (ennþá að venjast tímamuninum, en það er 9 tíma munur milli Íslands og Kóreu!) fórum svo í Coex, moll sem er í svona 40  mínútna leigubílaakstri frá hostelinu okkar. Þar fengum við okkur morgunmat á Mr. Pizza sem reyndist bara hinn fínasti staður. Við fórum svo í eitthvað svona sædýradýragarð sem var gríðarlega flottur og skemmti ég mér ábyggilega alveg jafn vel og Ari ! Safnið var svo stórt (og við vöknuðum svo seint) að það var eiginlega búið að loka öllu þegar við loksins komum út svo við tókum bara leigubíl heim á leið og héldum strax út að borða. Við ákváðum að fara í aðra átt en við vörum vön en það var heldur skuggalegra hverfi þar en við höfum verið í áður, en áður höfðum við bara verið í fínum hverfum þar sem allir eru snyrtilegir. Fólkið í þessu hverfi var svosem ekkert skítugt en þegar við vorum farin að sjá mann sofandi á götunni þá snérum við við. Við náðum að koma okkur inn á kóreskan stað og panta okkur kóreskan mat alveg sjálf!!! mjög stolt af okkur! Maturinn reyndist bara mjöög góður og kláruðum við næstum allt, nema kimsi hrísgrjón sem eru frekar sterk. Uppáhaldsrétturinn er í augnablikinu hrísgrjón, skinka og eitthvað fleira vafið inn í þang! Ekki alveg það sem ég bjóst við að borða mikið af einhverntímann! Við borguðum rétt rúmar 1600 kr. fyrir 5 rétti og lítinn Ara rétt! ekki amalegt það!

Svo komum við okkur aftur upp á hostel og við tók bara létt chill og bjór (en lókal bjórinn hérna er virkilega góður, bæði Hite og Cass!) og hér er ég nú, uppí koju að blogga í fyrsta skiptið í mörg ár!

Ég ætla að láta þetta gott heita, þetta er orðið nógu langt og ítarlegt en ég gæti þó skrifað miklu meira um þessa  3 daga trúið mér!  (vona samt að einhver nenni að lesa þetta!)

Þar til næst

Fjóla Rut